رشد سریع جمعیت شهری و توسعه‌ی بی‌رویه ساخت‌وساز در شهرهای جنوبی ایران، ضرورت توجه به شاخص‌های پایداری اجتماعی در طراحی مجتمع‌های مسکونی را دوچندان کرده است. بندرعباس به‌عنوان یکی از شهرهای پرتراکم جنوب کشور با چالش‌هایی همچون افت کیفیت زندگی، ضعف تعاملات اجتماعی و کاهش رضایتمندی کیفی ساکنان مواجه است. این پژوهش با هدف شناسایی مؤلفه‌های مؤثر بر پایداری اجتماعی در مجتمع‌های مسکونی بندرعباس و ارائه راهکارهای طراحی بر مبنای آن انجام شد. روش تحقیق پیمایشی بوده و داده‌ها از طریق توزیع پرسشنامه میان ۳۸۴ نفر از ساکنان چهار مجتمع مسکونی واقع در بندرعباس گردآوری شد. برای تحلیل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS و آزمون‌های مختلفی مانند همبستگی پیرسون، آنووا و رگرسیون استفاده شد. نتایج نشان داد علیرغم وجود رابطه معنادار میان پنج مؤلفه‌ «مشارکت اجتماعی»، «رضایتمندی کیفی »، «هویت اجتماعی»، «احساس امنیت» و «دسترسی به خدمات و زیرساخت»، در آزمون همبستگی(P-value<0.05) در تحلیل‌های آنووا تنها مؤلفه‌ی امنیت دارای تفاوت معنادار میان گروه‌های پاسخ‌دهنده بوده است(sig= 0.12, F=3.72). تحلیل رگرسیون برخلاف نتیجه اخیر بر اهمیت مشارکت اجتماعی(sig= 0.00, T=0.643) و رضایتمندی کیفی(sig= 0.00, T=0.483) تأکید داشت که نشان می‌ دهد اگر چه میزان امنیت بر پایداری اجتماعی مؤثر می‌باشد ولی مشارکت اجتماعی و رضایتمند کیفی عوامل تعیین‌کننده در پایداری اجتماعی بوده‌اند. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که افزایش میزان رضایت ساکنان از کیفیت و امکانات مسکن و همچنین تقویت مشارکت اجتماعی، نقش مؤثرتری در ارتقای پایداری اجتماعی مجتمع‌های مسکونی مورد مطالعه دارند.