تاب‌آوری شهری به معنای توانایی شهرها در مواجهه با مخاطرات طبیعی و کاهش آسیب‌پذیری آن‌هاست. این ارزیابی نه تنها به بهبود کیفیت زندگی شهری کمک می‌کند، بلکه به توسعه پایدار و مدیریت بحران‌های احتمالی نیز می‌انجامد. افزایش رخدادهای زلزله، رانش زمین و سیلاب‌ها در مناطق مستعد خطر، نیاز به سنجش میزان تاب‌آوری شهری را بیش از پیش آشکار ساخته است. عدم هماهنگی نهادی، ضعف اقتصادی، نبود برنامه‌ریزی شهری مؤثر و چالش‌های زیرساختی عواملی هستند که سطح تاب‌آوری شهر را تحت تأثیر قرار می‌دهند. این پژوهش با هدف ارزیابی تاب‌آوری شهر لنگرود در ابعاد اجتماعی، اقتصادی، زیرساختی، نهادی، برنامه‌ریزی و مدیریت شهری انجام شده تا بتوان پیشنهادهای عملی برای بهبود شرایط شهری ارائه داد. پژوهش حاضر از رویکرد توصیفی-تحلیلی بهره برده و با استفاده از پرسشنامه، آزمون‌های آماری (آزمون T، آزمون فریدمن) در SPSS و مدل‌سازی معادلات ساختاری در SmartPLS، وضعیت تاب‌آوری شهری را بررسی کرده است. تحلیل فضایی با GIS نیز برای شناسایی مناطق پرخطر و بررسی شیب و DEM شهر لنگرود به کار گرفته شده است. نتایج نشان می‌دهند که ابعاد زیرساختی و نهادی دارای پایداری بیشتری هستند، اما ابعاد اجتماعی و اقتصادی ضعف‌هایی دارند. اقتصاد محلی نسبتاً پایدار است، اما سایر شاخص‌های اقتصادی نیازمند تقویت هستند. این پژوهش بر ضرورت مقاوم‌سازی زیرساخت‌ها، بهبود تعاملات اجتماعی، توسعه برنامه‌های مدیریت بحران و تدوین سیاست‌های اقتصادی پایدار تأکید دارد تا تاب‌آوری شهر لنگرود در برابر مخاطرات طبیعی به‌طور مؤثرتری ارتقا یابد.