Prioritization of Resilience Components in Informal Settlements Textures Case Study: Sohrabiyeh neighborhood of Karaj

Document Type : Research Paper


1 Associate Professor of Geography and Urban Planning, University of Tehran, Tehran, Iran

2 PhD student in Geography and Urban Planning, University of Tehran, Tehran, Iran

3 PhD Student in Agricultural Extension and Education, University of Tehran, Tehran, Iran



Extended Abstract
Resilience is introduced as a concept of dealing with disorders, surprises, and changes. Informal settlements are a dangerous place for their residents. Many poor urban inhabitants live in the worst quality areas, such as the edge of valleys, flood-prone areas or slopes. Based on it, how to deal with and resilience of informal settlements against environmental hazards is one of the most important urban challenges due to the lack of proper urban infrastructure and the drop of physical, social, economic and institutional functions. So, these days, the new approach of crisis management is urban resilience. Sohrabiyeh neighborhood, as an informal settlement that is located on the suburb of Karaj, has not an appropriate condition against environmental and human crises. According to it, what is the level of resilience of neighborhood’s different dimensions against hazards and disasters and how is the impact of resilience dimensions on the vulnerability of the neighborhood texture? In this regard, the present study evaluates the resilience status of Sohrabiyeh neighborhood and prioritizes its components.
The study’s research method is descriptive-analytical and in terms of nature is an applied- developmental. By using of simple random sampling, 384 questionnaires were prepared and completed. SPSS and Smart PLS, Arc GIS software were used in order to data analysis, evaluate resilience level, prioritization of its components and spatial analysis in Sohrabiyeh neighborhood. The resilience of four dimensions in Sohrabiyeh neighborhood was determined by utilization of single-sample T-test. The effect of four dimensions on resilience was fined out and ranked by applying PLS path modeling and its measurement model. Also, spatial resilience analysis was performed at neighborhood level by exploiting Fuzzy membership and Fuzzy overly models in GIS space.
Results and discussion
The findings of the study include three parts such as measuring quality of life dimensions from the point of citizens’ view (T-sample), structural equation modeling (PLS path modeling) and the effect of four dimensions on resilience and spatial analysis of resilience dimensions in Sohrabiyeh neighborhood. In this section, the findings of these three parts are summarized. Based on the results of T-test and considering the significance level and the mean of 2.27 obtained in Likert spectrum, the resilience of Sohrabiyeh Karaj neighborhood is at low level. Also, in terms of the dimensions and indicators of each of them, the status of physical, social, economic and institutional resilience is meaningful and indicates low resilience in all these dimensions.
The PLS path and the standardized research measurement model and according to the values of the path coefficients that represent the standardized beta in the regression or correlation coefficients of the two constructs; evaluate the effect of each of the independent variables, which are the four dimensions of resilience in this study on the dependent variable, which is resilience. Based on the internal or structural model of the research, the economic dimension of resilience with the path coefficient of 0.508 had the most impact on resilience in the Sohrabiyeh neighborhood. The social dimension with the path coefficient of 0.312 is ranked second and the institutional dimension with the path coefficient of 0.295 is ranked third; and finally the physical dimension with the path coefficient of 0.257 has less impact on the resilience of Sohrabiyeh neighborhood and is ranked last one among the four dimensions. The results of spatial analysis of Sohrabiyeh neighborhood resilience in GIS indicate that its level is not identical throughout the whole neighborhood, so that only the central areas of the neighborhood have high resilience level and the rest of the suburbs in the south and especially the north parts have a very low resiliency.
Findings from T-test indicate low resiliency in Sohrabiyeh neighborhood; PLS measurement model ranked the components from economic, social, institutional to physical, respectively. And GIS spatial analysis determined the spatial resilience status at Sohrabiyeh district. According to the results, Sohrabiyeh neighborhood is highly vulnerable to environmental crises and a top priority in times of crisis. The neighborhood's economic capacities and social capital can be invested to make the neighborhood more resilient to environmental crises and optimal crisis management. Also, based on the results, more vulnerable areas have been identified and can be prioritized for rescue and pre-crisis planning to reduce losses in times of crisis. Two main axes can be planned to better manage Sohrabiyeh informal settlements. In the first axis 22 blocks from the 41 ones are worn-out and the rest of the blocks have not the standards of urban planning due to illegal building in them. Thus, the integration and renovation of buildings, the reopening and renovation of passages and the creation of infrastructure and superstructure services enhance the physical resilience of the neighborhood. The second axis targets the planning of vulnerable groups with regard to the types of social crisis in the neighborhood and the large number of people affected by these disasters, that can be increased resilience in this area by residents’ mobilization, social caregivers and support groups.


1)    احمدی، عبدالمجید؛ فتحی، سعید؛ اکبری، ابراهیم (1397) ارزیابی تاب‌آوری محیط شهری در برابر مخاطرات طبیعی با تأکید بر زمین‌لرزه با استفاده از منطق فازی و GIS (مطالعه موردی: شهر ارومیه)، جغرافیا و مخاطرات محیطی، پاییز 1397، دوره 7، شماره 3، صص. 57-73.
2)    اسدی عزیزآبادی، مهسا؛ زیاری، کرامت اله؛ وطن‌خواهی، محسن (1397) سنجش و ارزیابی میزان تاب‌آوری بافت‌های فرسوده شهری در برابر مخاطرات محیطی نمونه موردی: بافت فرسوده کلان‌شهر کرج، نشریه پژوهش و برنامه‌ریزی شهری، زمستان 1397، دوره 9، شماره 35، صص. 111-122.
3)    افضلی گروه، زهرا (1394) ارزیابی و تحلیل ابعاد و مؤلفه‌های تاب‌آوری شهری کرمان، پایان‌نامه کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، به راهنمایی امید مبارکی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه مراغه.
4)    بانک جهانی، (2016)
5)    پاشاپور، حجت الله و پوراکرمی، محمد (1396) سنجش ابعاد کالبدی تاب‌آوری شهری در برابر مخاطرات طبیعی (زلزله) مطالعه موردی منطقه 12 شهر تهران، فصلنامه مطالعات برنامه‌ریزی سکونتگاه‌های انسانی، زمستان 1396، دوره 12، شماره 4، صص. 985-1002.
6)    توکلی، هانیه؛ خادم الحسینی، احمد؛ خسروی حاجی وند، ایرج (1396) بررسی مؤلفه‌های تاب‌آوری شهری با تأکید بر سوانح طبیعی (زلزله) (نمونه موردی منطقه 16 تهران)، فصلنامه مطالعات مدیریت شهری، زمستان 1398، دوره 9، شماره 32، صص. 87-100.
7)    حاتمی نژاد، حسین؛ فرهادی خواه، حسین؛ آروین، محمود؛ رحیم‌پور، نگار (1396) بررسی ابعاد مؤثر بر تاب‌آوری شهری با استفاده از مدل ساختاری تفسیر (نمونه موردی: شهر اهواز)، فصلنامه دانش پیشگیری و مدیرت بحران، بهار 1396، دوره 7، شماره 1، صص. 45-35.
8)    رضایی، محمدرضا (1389) تبیین تاب‌آوری اجتماعات شهری به‌منظور کاهش اثرات سوانح طبیعی (زلزله): مطالعه موردی: کلان‌شهر تهران، رساله دکتری جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، به راهنمایی مجتبی رفعیان و علی عسگری، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس تهران.
9)    رضایی، محمدرضا (1392) ارزیابی تاب‌آوری اقتصادی و نهادی جوامع شهری در برابر سوانح طبیعی (مطالعه موردی: زلزله محله‌های شهر تهران، دو فصلنامه مدیریت بحران، بهار و تابستان 1392، دوره 2، شماره 3، صص. 38-28.
10) سازمان عمران و نوسازی شهرداری کرج، 1395. (
11) شکری فیروزجاه، پری (1396) تحلیل فضایی میزان تاب‌آوری مناطق شهر بابل در برابر مخاطرات محیطی، فصلنامه برنامه‌ریزی توسعه کالبدی، تابستان 1396، دوره 4، شماره 6، صص. 44-27.
12) شیعه، اسماعیل؛ حبیبی، کیومرث؛ کمالی‌نسب، حامد (1390) فرایند شکل‌گیری و گسترش سکونتگاه‌های غیررسمی (نمونه مورد: محله سهرابیه کرج)، فصلنامه مسکن و محیط روستا، بهار 1390، دوره 30، شماره 133، صص. 48-39.
13) غلام‌زاده، رسول؛ آذر، عادل؛ قنواتی، مهدی (1391) مدل‌سازی مسیری – ساختاری در مدیریت: کاربرد نرم‌افزار Smart PLS، چاپ اول، تهران، نشر نگاه دانش.
14) فرزاد بهتاش، محمدرضا؛ کی‌نزاد، محمدعلی؛ پیر بابایی، محمدتقی؛ عسگری، علی (1392) ارزیابی و تحلیل ابعاد و مؤلفه‌های تاب‌آوری کلان‌شهر تبریز، فصلنامه معماری و شهرسازی، پاییز 1392، دوره 18، شماره 3، صص. 42-33.
15) فرزاد بهتاش، محمدرضا؛ کی‌نژاد، محمدعلی؛ پیر بابایی، محمدتقی؛ آقابابایی، محمدتقی (1391) تبیین ابعاد و مؤلفه‌های تاب‌آوری در شهرهای اسلامی، مجله مطالعات شهر ایرانی ـ اسلامی، پاییز 1391، دوره 3، شماره 9، صص. 121-113.
16) کمانداری، محسن؛ اجزاء شکوهی، محمد؛ رهنما، محمدرحیم (1397) تحلیل فضایی شاخص‌های اجتماعی تاب‌آوری شهری در مناطق چهارگانه شهر کرمان، دو فصلنامه جغرافیای اجتماعی شهری، پاییز و زمستان 1397، دوره 5، شماره 2، صص. 85-70.
17) محمدی سرین دیزج، مهدی و احدنژاد روشتی، محسن (1395) ارزیابی میزان تاب‌آوری کالبدی شهری در برابر مخاطره زلزله موردمطالعه: شهر زنجان، نشریه تحلیل فضایی مخاطرات محیطی، بهار 1395، دوره 3، شماره 1، صص. 103-118.
18) محمدی، اکبر؛ آشوری، کسری؛ رباطی، محمدبشیر (1396) تبیین و ارزیابی مؤلفه‌های تاب‌آوری نهادی و اجتماعی در سکونتگاه‌های خودانگیخته شهری؛ مطالعه موردی: ناحیه منفصل شهری نایسر، فصلنامه مطالعات شهری، بهار 1396، دوره 6، شماره 22، صص. 75-88.
19) مرکز آمار ایران (1395) سرشماری عمومی نفوس و مسکن.
20) نامجویان، فرخ؛ رضویان، محمدتقی؛ سرور، رحیم (1396) تاب‌آوری شهری چارچوبی الزام‌آور برای مدیریت آینده شهرها، فصلنامه جغرافیایی سرزمین، پاییز 1396، دوره 14، شماره 55، صص. 95-81.
21) نقدی، مانی و رحیمی، محمود (1396) سنجش و ارزیابی میزان تاب‌آوری در محلات شهری و بررسی عوامل مؤثر بر آن (مورد پژوهی: محله فرحزاد تهران)، فصلنامه مطالعات جغرافیا، عمران و مدیریت شهری، پاییز 1396، دوره 3، شماره،3، صص. 1-26.
22)  Adger, Neil. (2000) Social and Ecological Resilience: Are they Related, Progress in Human Geography, Vol.24, No.3, pp.347-364.
23)  Agudelo-Vero, Claudia. & Leduc, Wouter. & Mels, Adriaan. & Rijnaarts, Huub. (2012) Harvesting Urban Resources Towards More Resilient Cities, Resources, Conservation and Recycling,Vol. 64, pp.3-12.
24)  Ajibade, Idowu. (2017) Can a Future City Enhance Urban Resilience and Sustainability? A Political Ecology Analysis Of Eko Atlantic City, Nigeria, International Journal of Disaster Risk Reduction, Vol. 26, pp.85-92.‌
25)  Bastamnia, Amir. & Rezaie, Mohammad Reza. & Tazesh, Yosef. & Dastoorpoor, Maryam. (2016) Evaluation of Urban Resilience to Earthquake A Case Study: Dehdasht City. International Journal of Ecology & Development. Year 2016; Vol.31, No.4, pp.46-56.
26)  Bozza, Anna. & Asprone, Domenico. & Fabbrocino, Francesco. (2017) Urban Resilience : a Civil Engineering Perspective, Sustainability, Vol. 9, No.103, pp.1–17.
27)  Buckle, Philip. & Graham, Mars. & Syd, Smale. (2000) New Approaches to Assessing Vulnerability and Resilience, Australian Journal of Emergency Management, Vol.15, No.2, pp.8–14.
28)  Cere, Giulia. & Rezgui, Yacine. & Zhao, Wanqing. (2017) Critical Review of Existing Built Environment Resilience Frameworks: Directions for Future Research, International Journal of  Disaster Risk Reduction, Vol.25, No.4, pp. 173–189.
29)  Coaffee, Jon. & Fussey, Pete. (2017) Resilient Planning for Sporting Mega-Events : Designing and Managing Safe and Secure Urban Places for London 2012 and Beyond, Revista Brazilian De Gestao Urban, Vol.3, No.2, pp.165–177.
30)  Cutter, Susan. & Barnes, Lindsey. & Berry, Melissa. & Burton, Christopher. & Evans, Elijah. & Tate, Eric. & Webb, Jennifer. (2008) A Place-Based Model for Understanding Community Resilience to Natural Disasters, Global Environmental Change, Vol.18, No.4, pp.598-606.‌
31)  Gu, Danan. & Gerland, Pattrick. & Pelletier, Francois. & Cohen, Barney. (2015) Risks of Exposure and Vulnerability to Natural Disasters at the City Level: A Global Overview, New York: United Nations.‌
32)  Dodman, David. & Leck, Haylry. & Rusca, Maria. & Colenbrander, Sarah. (2017) African Urbanisation and Urbanism: Implications for Risk Accumulation and Reduction, International Journal of Disaster Risk Reduction, Vol.26, No.5, pp.7–15.
33)  Folke, Carl. (2006) Resilience: the Emergence of a Perspective for Socialecological Systems Analyses, Global Environmental Change, Vol.16, No.3, pp.253-267.
34)  Folke, Carl. (2016) Resilience (Republished), Ecology and Society, Vol. 21, No.4, pp.1–30.
35)  Folke, Carl. & Carpenter, Stephen. & Walker, Brian. & Scheffer, Marten. & Chapin, Terry. & Rockström, Johan. (2010) Resilience Thinking: Integrating Resilience, Adaptability and Transformability, Ecology and Society, Vol.15, No.4, pp.1-9.
36)  Godschalk, David. (2003) Urban Hazard Mitigation: Creting Resilient Citis, Natural Hazards Review, Vol.4, No.3, pp.136-143.
37)  Gunderson, Lance. (2010) Ecological and Human Community Resilience in Response to Natural Disasters, Ecology and Society, Vol.15, No.2, pp.323-331.
38)  Maguire, Brigit & Hagen, Patrick. (2007) Disasers and Communities: Underestanding Social Resilience, the Australian Jornal of Emergency Management, Vol. 22, No.2, pp.16-20.
39)  Marjolein, Spaans & Waterhout, Bas. (2017) Building Up Resilience in Cities Worldwide – Rotterdam as Participant in the 100 Resilient Cities Programme, Cities, Vol.61, pp.109-116.
40)  Meerow, Sara. & Newell, Joshua, & Stults, Melissa. (2016) Landscape and Urban Planning Defining Urban Resilience : a Review, Landscape and Urban Planning, Vol.147, No.5, pp. 38–49.
41)  Mehmood, Abid. (2016) Of Resilient Places : Planning for Urban Resilience, European Planning Studies, Vol. 24, No.2, pp.407-419.
42)  Rapaport, C. (2018) International Journal of Disaster Risk Reduction, International Journal of Disaster Risk Reduction, Vol.31, pp.470–477.
43)  Rose, Adam. (2009) Economic Resilience to Disasters (CARRI Research Report 8), Community and Regional Resilience Institute.‌
44)  Sanderson, David. (2000) Cities, Disasters and Livelihoods, Risk Management, Vol.2, No.4, pp. 49–58.
45)  Zhang, Xiaoling. & Li, Huan. (2018) Urban Resilience and Urban Sustainability : What We Know and What Do Not Know ?, Cities, Vol.72, pp.141–148.