مجله شهر پایدار

مجله شهر پایدار

ارتقای فضاهای شهری دوستدار کودک بر مبنای مدل حق به شهر مطالعه موردی: محله سرداران ارومیه

نوع مقاله : علمی - پژوهشی

نویسندگان
اصغر عابدینی 1
رضا حسین زاده 2
مهدی بلالی 3
1 گروه شهرسازی، دانشکده معماری، شهرسازی و هنر، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران
2 دانشجوی کارشناسی‌ارشد برنامه‌ریزی شهری ، دانشکده معماری، شهرسازی و هنر، دانشگاه ارومیه ، ایران.
3 گروه شهرسازی، دانشکده معماری، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران
10.22034/jsc.2024.455779.1777
چکیده
این پژوهش با هدف ارتقای فضاهای دوستدار کودک در محله سرداران ارومیه که دارای بافت سنتی و تاریخی می‌باشد، انجام‌شده است. بر اساس مدل حق به شهر حضور و تعامل هر یک از گروه‌های سنی و هر گروه کاربری (تجاری، مسکونی، مذهبی، اداری) در این ارتقاء کیفیت فضاها به‌عنوان یک عامل کلیدی شناخته می‌شود. پژوهش حاضر از منظر روش تحقیق توصیفی - تحلیلی بوده و از لحاظ هدف کاربردی می‌باشد. نمونه آماری را از مابین 4 کاربری که بیشترین درصد از کاربری‌های موجود محله سرداران را در برمی‌گیرد، انتخاب‌شده است. مطابق با فرمول کوکران حجم نمونه پژوهش برابر با 135 می‌باشد. داده‌های جمع‌آوری‌شده در سه دسته تقسیم‌بندی می‌شود: مدل چیدمان فضایی -پرسشنامه و برداشت‌های میدانی. در مدل چیدمان فضایی نقشه عمق کلی از نقشه محوری محدوده استخراج گردید و با تحلیل روابط توپولوژیکی نقشه‌های پیوستگی و یکپارچگی دسترسی‌های محدوده تولید گردید. نتایج حاصل از پژوهش نشان می‌دهد دسترسی‌های محلی محدوده از جمله صحبه، شیشه‌گرخانه و کوچه حشمتی دارای بیشترین پیوستگی (10) و اتصال بالا با همسایگی بلافصل می‌باشد و قطعات ملکی موجود در این مسیرها مطابق اطلاعات گردآوری‌شده بیشترین پتانسیل شکل‌دهنده و ارتقای فضاهای دوستدار کودک مبنی بر تأمین منافع همه گروه‌های سنی محله و کاربری‌های محله از طریق روابط فضایی همسایگی از جمله مسکونی و تجاری دارد، به‌طوری‌که می‌تواند با وجود پایه‌ای‌ترین تسهیلات محلی دعوت‌کنندگی بسیار بالایی برای تمامی گروه‌های سنی در شرکت در تعاملات اجتماعی محله داشته باشد
کلیدواژه‌ها
حق به شهر
محله سرداران ارومیه
فضاهای دوستدار کودک
مدل چیدمان فضایی داده‌های مکانی
  1. احمدی، مریم؛ صرامی، حسین؛ غیور، حسنعلی و هایراپطیان، واچیک. (1398). ارزیابی نقش ساختار شهر کودک در تحقق‌پذیری توسعه محلات (مطالعه موردی: محلات شهر یزد). مجله شهر پایدار، (2)4، 31-45.
  2.  https://dorl.net/dor/20.1001.1.24766631.1398.2.4.3.7
  3. اقبال مقدم، رویا و زارعی، مجید. (1397). تدوین راهکارهای بهینه جهت ایجاد امنیت محیطی برای کودکان با محوریت شاخص‌های فضای مطلوب کودک (مورد پژوهی: محله عودلاجان). مطالعات مدیریت شهری، 10(33)، 71-83.
  4. بهاروند، شکوفه. (1393). بررسی و بازبینی مفهوم شهر دوستدار کودک از مشارکت سازی کودکان تا استاندارهای طراحی؛ با ارائه راهکارهای اجرایی و راهبردی مدیریت شهری. مطالعات مدیریت شهری. ۳۴، ۳۲۲-۲۹۷.
  5. پارسا، پریا؛ میرغلامی، مرتضی و قره بیگلو، مینو. (1397). شهر مربی کودک، بازتولید الگوی شهر دوستدار کودک در بستری ایرانی اسلامی. پژوهش‌های معماری اسلامی، 22، فصلنامه قطبی علمی معماری اسلامی، 7، 109-129.
  6. پورمحمدی، محمدرضا. (۱۳۹۲). برنامه‌ریزی کاربری اراضی شهری. چاپ نهم تهران، انتشارات سمت.
  7. تمجیدی، زهرا؛ زرآبادی سعیده، زهرا سادات و حبیب، فرح. (1401). تحلیل مؤلفه‌های ارتقاء کیفیت فضاهای شهری برای کودکان با رویکرد حق به شهر (مطالعه موردی: منطقه 12 کلان‌شهر تهران). پژوهش‌های جغرافیای انسانی، 54 (4)، 1491-1509.
  8. https://doi.org/10.22059/jhgr.2021.318033.1008245
  9.  جلیلی صدرآباد، سمانه؛ بهزادفر، مصطفی و یزدان نیاز، امیرحسن. (1394). نقش نورپردازی در حضور پذیری کودکان در پارک‌های شهری؛ (نمونه موردی: زمین‌بازی کودکان پارک فدک تهران). معماری و شهرسازی آرمان‌شهر، 8(2)، 133-141.
  10. جوهری تیموری، الناز؛ ثقه الا سلامی، عمید الاسلام و علی پور، حامد. (۱۳۹۲). بررسی راهکارهای تأمین نیازهای کودکان در عرصه عمومی محله با تأکید بر ارتقاء پایداری اجتماعی. همایش ملی معماری. شهرسازی و توسعه پایدار با محوریت از معماری بومی تا شهر پایدار مشهد.
  11. خوارزمی، امیدعلی؛ جوهری، لیلا و خوارزمی، امیرعلی. (۱۳۹۹). ارزیابی شهر شاخص‌های دوستدار در کلان‌شهر مشهد. فصلنامه جغرافیای اجتماعی شهر، (۷) ۱، ۲۱۰-۱۹۱.  https://doi.org/10.30488/gps.2024.430897.3704
  12. رازی مفتخر، نرمین؛ عبدالله زاده طرف، اکبر؛ ثقفی اصل، آرش؛ ستارزاده، داریوش. (1402). سنجش ارتباط میان شاخص‌های فرهنگی تأثیرگذار بر منظر شهری پایدار ارومیه. مجله شهر پایدار، 6 (1)، 37-19. http://doi.org/10.22034/JSC.2021.283676.1460
  13. شهری زاده، صدف و مویدفر، سعیده. (۱۳۹۶). برنامه‌ریزی راهبردی شهر دوستدار کودک با تأکید بر خلاقیت کودکان؛ (نمونه موردی: شهر یزد). فصلنامه پژوهش و برنامه‌ریزی شهری، 8 (28)، 186-171. https://dorl.net/dor/20.1001.1.22285229.1396.8.28.9.1
  14. شیانی، ملیحه و زارع، حنان. (1397). شهروندی شهری؛ حقوق و تکالیف شهروندان در تهران. فصلنامه برنامه‌ریزی رفاه و توسعه اجتماعی، 136-95.  https://doi.org/10.22054/qjsd.2018.9003
  15. شیعه، اسماعیل. (1392). مقدمه‌ای بر مبانی برنامه‌ریزی شهری. چاپ سی و سوم، تهران، دانشگاه علم و صنعت.
  16. صفوی مقدم، سیده مریم؛ نوغانی دخت بهمنی، محسن و مظلوم خراسانی، محمد. (۱۳۹۴). بررسی شهر دوستدار کودک و احساس شادی کودکان در شهر مشهد. مجله علوم اجتماعی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد، ۱۲، ۱۴۳-۱۶۵.
  17. https://doi.org/10.22067/jss.v12i1.22577
  18. عطائی، الهام؛ ترابی، زهره و پناهی، سیامک. (۱۴۰۰). جایگاه کودکان آفرینشگر و خلاق در فضاهای زیست شهری با تأکید بر مؤلفه‌های مشارکت‌پذیری و حس تعلق به محیط. مدیریت شهری و روستایی، 63، 80-61.
  19. عینی فر، علیرضا. (1401). نقش غالب الگوهای عام اولیه در طراحی محله‌های مسکونی معاصر. هنرهای زیبا، 32، 32: 39-50.
  20. غفاری، علی؛ قلعه‌نویی، محمود و عمادی، خشایار. (۱۳۹۳). شهر دوستدار کودک؛ ارزیابی و مقایسه چگونگی پاسخگویی به اصول شهرهای دوستدار کودک در بافت‌های جدید و سنتی ایران. هویت شهر، 8 (18)، 27-38.
  21. قلندریان، ایمان و یونسی، زهرا. (۱۳۹۹). بازتاب تصویری فضای شهری دوستدار کودک در نقاشی کودکان ۱۲ سال. هویت شهر،15 (47)، ۲۸-۱۵. https://doi.org/10.30495/hoviatshahr.2021.15713
  22. قنبری، ابوالفضل. (۱۳۸۹). استانداردهای مبلمان شهری. چاپ اول، تبریز، مهر ایمان.
  23. کاشانی جو، خشایار؛ هرزندی، سارا و فتح العلومی، ایلیناز. (1392). بررسی معیارهای طراحی مطلوب فضای شهری برای کودکان، (نمونه موردی: محله نظامیه تهران). معماری و شهرسازی آرمان‌شهر، 6 (11)، 239-249.
  24. کامل نیا، حامد و حقیر، سعید. (۱۳۸۸). الگوهای طراحی فضای سبز در شهر دوستدار کودک، (نمونه موردی: شهر دوستدار کودک بم). باغ نظر، 6 (12)، 77-88.
  25. کربلایی حسینی غیاثوند، ابوالفضل و سهیلی، جمال‌الدین. (۱۳۹۲). بررسی ویژگی‌های شهر دوست‌داشتنی از نگاه کودکان؛ (مطالعه موردی: منطقه دو شهرداری قزوین). فصلنامه مطالعات شهری، 3 (9)، ۵۹-۶۸.
  26. کلانتری خلیل‌آباد، حسین؛ اردلانی، روناک؛ سراجی، سروه و عطیه پور، احمد. (۱۳۹۲). برنامه‌ریزی فضاهای امن شهری مبتنی بر تفکیک جنسیتی با رویکرد CPTED؛ (نمونه موردی محله فرهنگیان شهر بناب). مطالعات شهر ایرانی اسلامی، (12)، ۲۶-۱۵.
  27. کیاکجوری، سعید و افراسیابی، حسین. (۱۳۹۲). مطالعه اعتماد اجتماعی و عوامل مرتبط با آن در میان دانشجویان. جامعه‌شناسی اقتصادی و توسعه، 1 (2)، ۱۴۳-۱۶۵.
  28. کیانی، اکبر و اسماعیل‌زاده کواکی، علی. (۱۳۹۱). تحلیل و برنامه‌ریزی شهر دوستدار کودک از دیدگاه کودکان. باغ نظر، 9(20)، ۵۱-۶۲.
  29. گروتر، ماکس. (۱۳۷۵). زیباشناختی در معماری. ترجمه: جهانشاه پاکزاد و عبدالرضا همایون، چاپ اول، تهران، انتشارات دانشگاه شهید بهشتی.
  30. مؤیدفر، سعیده و صفایی، فروغ. (1398). برنامه‌ریزی شهر دوستدار کودک در راستای ارتقای مشارکت نوجوانان. کاوش‌های جغرافیایی مناطق بیابانی، ۲ (۷)، ۲۷-۲۷۷.
  31. میرمقتدایی، رضا. (۱۳۷۷). رنگ و نور در عوامل تصویری سطح شهر. فصلنامه هنر، 38، ۱۱۹-۱۳۷.
  32. نهیبی، سارا؛ امینی، الهام و خاکسار، متین. (۱۳۹۳). نقش فضاهای بازی کودکان به‌منظور دسترسی بـه شـهـر دوستدار کودک با هدف توسعه پایدار شهری. کنفرانس ملی شهرسازی مدیریت شهری و توسعه پایدار، ۱۳-۱.
  33. نوروزی، علیرضا و نسترن، مهین. (1393). برنامه‌ریزی فضای بازی کودکان (بازیکده‌های شهری) اصفهان. اصفهان: انتشارات جهاد دانشگاهی مرکز اصفهان.
  34. نوش زاده، صالح و اسماعیلی، الهام. (1398). طراحی محله با رویکرد شهر دوستدار کودک (نمونه موردی: محله سرجنگلداری 2 کرمان). فصلنامه علمی تخصصی مطالعات طراحی شهری و پژوهش‌های شهری، 6 (2)، 85-91.
  35. هاروی، دیوید. (1394). عدالت اجتماعی و شهر، محمدرضا حائری، چاپ اول، تهران، سازمان فناوری و ارتباطات شهرداری تهران.
  36. Ahmadi, M., Sarami, H., Ghayor, H. A., & Hayrapatian, V. (2018). Evaluating the role of the child city structure in the realization of neighborhood development (case study: Yazd neighborhood). Journal of Sustainable City, 4 (2), 31-45. https://dorl.net/dor/20.1001.1.24766631.1398.2.4.3.7. [in persian].
  37. Alami, R., tavakolinia, J., & mohammadian mosammam, H. (2024). Comparative Analysis of Iranian Cities with Emphasis on Child-Friendly City The case of Tehran and Isfahan metropolises. Geographical Planning of Space, 13(4), 103-118. https://doi.org/10.30488/gps.2024.430897.3704. [in persian].
  38. Brown, C., De Lannoy, A., McCracken, D., Gill, T., Grant, M., Wright, H., Williams, S (2019). Special issue: child-friendly cities. Cities & Health, 3 (1), 1-7. https://doi.org/10.1080/23748834.2019.1682836.
  39. Brown, C., De Lannoy, A., McCracken, D., Gill, T., Grant, M., Wright, H., Williams, S (2019). Special issue: child-friendly cities. Cities & Health, 3 (1), 1-7. https://doi.org/10.1080/23748834.2019.1682836.
  40. City of Edmonton. (2005). Child Friendly Strategy. Edmonton, Alberta: City of Edmonton.
  41. Corsi, M. (2002). The child friendly cities initiative in Italy. Environment and Urbanization page 169-179. https://doi.org/10.1177/095624780201400214.
  42. Derr, V., & Tarantini, E. (2016). Because we are all people: outcomes and reflections from young people's participation in the planning and design of child-friendly public spaces. Local Environment, 21(12), 1-23.
  43. Dong, N., Chen, J., & Zhang, S. (2017). Safety Research of Children's Recreational Space in Shanghai Urban Parks. Procedia Engineering, 198, 612-621. https://doi.org/10.1016/j.proeng.2017.07.115
  44. Dryskl, D. (2007). Creating Better Cities with Children and Adolescents. Translated to Farsi by Tavakoli, M. & Rezvani, N. S. Tehran: Dipacheh Press.
  45. Dulger, H. N. (2015). Age Friendly Cities Criteria: An Ideal Type. Graduate School of Social Sciences of Middle East Technical University.
  46. Atai, E., Turabi, Z., & Panahi, S. (2021). The place of creative and creative children in bio-urban spaces with emphasis on the components of participation and sense of belonging to the environment. [in persian].
  47. Eqbal Moghadam, R., & Zarei, M. (2017). Development of optimal solutions to create environmental security for children, focusing on the indicators of a child's favorable environment (case study: Oudlajan neighborhood). Journal of Urban Management Studies, 10(33), 71-83. [in persian].
  48. Ghafari, A., Ghalenui, M., & Emadi, K. (2013) Child friendly city; Evaluation and comparison of how to respond to the principles of child-friendly cities in the new and traditional contexts of Iran. Hoyt Shahr, 18 (8), 27-38. [in persian].
  49. Ghalandarian, I., & Younesi, Z. (2021). Visual Reflections of Child Friendly Urban Space in 7-12 Years Old Children's Painting. Journal of Hoviateshahr, 15(47), 15-28. https://doi.org/10.30495/hoviatshahr.2021.15713. [in persian].
  50. Ghanbari, A. (2009) Urban furniture standards. first edition, Tabriz, Mehr Iman. [in persian]
  51. Gleeson, B., & Sipe, N. (2006). Creating Child Friendly Cities: Reinstating Kids in the City. Routledge.
  52. Gleeson, B., Sipe, N., & Rolley, K. (2015). Pathways to the child friendly city, in: B. Gleeson and N. Sipe (Eds) Creating Child Friendly Cities, Reinstating Kids in the City, ch. 10. London: Routledge.
  53. Gökmen, H., & Taşçi, B. G. (2016). Children's views about child-friendly city (Case Study: Izmir). Megaron, 11(4), 469-482. http://doi.org/10.5505/megaron.2016.20981.
  54. Gruter, M. (1998) Aesthetics in the architecture of Jahanshah Pakzad and Abdul Reza Homayun. first edition, Tehran, Shahid Beheshti University Press. [in persian].
  55. Harvey, D. (2014). Social justice and the city. Mohammad Reza Haeri, first edition, Tehran, Technology and Communication Organization of Tehran Municipality. [in persian].
  56. Heidari, F., & Zareii, M. (2019). The Concept of the Right To The City and its Relation to Citizen-Friendly Urban Design Matching the Comprehensive Norms of Citizenship with The Qualitative Indicators of Urban Design. Manzar, the Scientific Journal of landscape, 11(46), 14-23. https://doi.org/10.22034/manzar.2019.84292. [in persian].
  57. Howard, A. (2006). What constitutes Child Friendly Communities and How are they built?. Benevolent Society, New South Wales. Australia.
  58. Jalilisadrabad, S., Behzadfar, M., & Yazdanniaz, A. (2014). Lighting’s Role for Children’s Presence in Public Parks (Case Study: Fadak Park in Tehran). Armanshahr Architecture and Urban Development, 8(2), 133-141. [in persian].
  59. Johari Timuri, A., Saghf El Salami,  E. S., & Alipour, H. (2012). Investigating solutions for children's needs in the public arena of the neighborhood by promoting social sustainability. National Architecture Conference. Urbanization and sustainable development with the focus on native architecture to the sustainable city of Mashhad. [in persian].
  60. Johnson, W. (2014). Brusels the Childlish Capital. Urban Studies, 11(2), 115- 132.
  61. Kamelnia, H., & Haghir, S. (2008). Green space design patterns in a child-friendly city (case example: Bam's child-friendly city). Bagh Nazar, 6 (12), 77-88. [in persian].
  62. Karbalai Hosseini Ghiathvand, A., & Jamaluddin, S. (2012) examining the characteristics of a lovely city from the perspective of children; study The case area of two Qazvin municipalities. Urban Studies Quarterly, 3 (9), 59-68. [in persian].
  63. Kashani Jo, K., Harzandi, S., & Fath Al-Uloumi, I. (2012). Examining the optimal design criteria of urban space for children; Case example: Nizamieh neighborhood of Tehran. Armanshahr architecture and urbanism, 6(11), 239-249. [in persian].
  64. Kayani, A., & Esmailzadeh Kawaki, A. (2019) Analysis and planning of a child-friendly city from the perspective of children. Bagh Nazar, 9(20), 51-62. [in persian].
  65. Khalilabad kalantari, H., Ardalani, R., Saraji, S., & Pourahmad, A. (2012), planning safe urban spaces based on gender segregation with the CPTED approach, a case study of Farhangian Shahr neighborhood. according to Iranian Islamic City Studies, 15, 12- 26. [in persian].
  66. Kiakjuri S., & Afrasiabi, H. (2012) Study of social trust and its related factors among students. Economic Sociology and Development, 1(2), 143-165. [in persian].
  67. Korpela, N. (2014). Handbook of environmental psychology. Robert b. Bechtel and arza churchman, john wiley & sons, inc, Children's Environment.
  68. Kotlyakov, J., & Kunakhovich, M. (2007) Elsevier's Dictionary of Geography. First ed., UK, Elsevier.
  69. Lefebvre, H. (1996). Writings on Cities. E. Kofman, E & E. Lebas, E, First ed, Massachusetts, Blackwell.
  70. Mirmoqtadai, R. (1377) Color and light in visual factors of the city level. Art Quarterly, 137-119, 38. [in persian].
  71. Mitchell, H., Kearns, A., & Damian C. A (2007). Nuances of neighbourhood: Children's perceptions of the space between home and school in Auckland. New Zealand. ELSELVIOR. https://doi.org/10.1016/j.geoforum.2006.11.012.
  72. Moaidfar, S., & Safaei, F. (2019) Planning a child-friendly city in order to promote the participation of teenagers. Geographical Explorations of Desert Regions, 2 (7), 27-27. [in persian].
  73. Moffat, D. (2002) Growing up in cities. Places, 15(1), 46-49.
  74. Nahibi, S., Amini, A., &  Khaksar M. (2013) The role of children's play spaces in order to reach a child-friendly city with the aim of sustainable urban development, National Conference on Urbanization. Urban Management and Sustainable Development, 1-13. [in persian].
  75. Nordström, M. (2010). Children's Views on Child-friendly Environments in Different Geographical, Cultural and Social Neighbourhoods. Urban Studies, 47(3), 122-139. https://doi.org/10.1177/0042098009349771.
  76. Noushzadeh, S., & Esmaili, E. (2018). Neighborhood design with the approach of a child-friendly city, a case study: Sarjangaldari 2 neighborhood, Kerman. Specialized scientific quarterly of urban design studies and urban research, 6 (2), 85-91. [in persian].
  77. Nowrozi, A., & Nastern, M. (2013). Planning children's playgrounds (city playgrounds) in Isfahan. Isfahan: Isfahan University Jihad Publications. [in persian].
  78. Parsa, P., Mirqolami, M., & Qarabeigloo, M. (2019). CPC (Child Preceptor City): Revising CFC (Child Friendly City) Model in an Islamic Iranian Context. JRIA, 7 (1), 109-128. [in persian].
  79. Pourmohammadi, M. (2012) Urban land use planning. 9th edition, Tehran, Samt Publications. [in persian].
  80. Prihantini, P., & Kurniawati, W. (2019). Mapping of child-friendly parks availability for supporting child-friendly city in Semarang. The 3rd Geoplanning- International Conference on Geomatics and Planning, IOP Conf. Series: Earth and Environmental Science, 313 (2019). DOI 10.1088/1755-1315/313/1/012035.
  81. Rakhimova, N. (2011). Child-Friendly Cities and Neighborhoods: An Evaluation Framework for Planners. Copyright 2011 by ProQuest LLC.
  82. Razi Moftakhar, N., Abdullahzadeh Tarf, A., Saghafi, A., & Sattarzadeh, D. (2023). Assessing the Relationship between the Effective Cultural Indices on the Sustainable Urban Landscape of Urmia City. Journal of Sustainable City, 6 (1), 19-37. http://doi.org/110.22034/JSC.2022.297692.1519. [in persian]
  83. Riggio, E. (2002). Child friendly cities: good governance in the best interests of the child. EnvironmentandUrbanization, 14(2),45-58. https://doi.org/10.1177/095624780201400204.
  84. Safavi Moghadam, S. M., Noghani Dokhtebahmani, M., & Mazloum Khorasani, M. (2015). A Child Friendly City and Happiness of Children in Mashhad. Ferdowsi University of Mashhad Journal of Social Sciences, 12(1), 143-165. https://doi.org/10.22067/jss.v12i1.22577. [in persian].
  85. Satispi, E. (2018). Policy Development of the Child-Friendly City: Case Study of South Tangerang City Regional Government. International Journal of Social and Administrative Sciences, 3(2), 105-112.
  86. Sh, M., & Z, H. (2018). Urban Citizenship: Citizens' Rights and Duties in Tehran. Social Development & Welfare Planning, 9(34), 95-136. https://doi.org/10.22054/qjsd.2018.9003. [in persian].
  87. Shahrizadeh, S., & Moayedfar, S. (2017). Child-friendly Strategic planning with emphasis children's creativity (Case Study: Yazd City). Geographical Urban Planning Research, 8(28), 171-186. https://dorl.net/dor/20.1001.1.22285229.1396.8.28.9.1 [in persian].
  88. Shie, I. (2014). An introduction to the basics of urban planning. 33rd edition, Tehran, University of Science and Technology. [in persian].
  89. Tamjidi, Z., Zarabadi, Z. S. S., & Habib, F. (2022). Analysis of the components of improving the quality of urban spaces for children with a right to the city approach (Case study: District 12 of Tehran metropolis). Human Geography Research, 54(4), 1491-1509. https://doi.org/10.22059/jhgr.2021.318033.1008245. [in persian].
  90. Taylor, A.F., Kuo, F.E., & Sullivan, W.C (2014). Coping with ADD: The surprising connection to green play settings. Environment and Behavior, 1(33), 54-77. https://doi.org/10.1177/00139160121972864.
  91. The center for sustainable transportation. (2004). Child-friendly transport planning, organization developed to the pormotion of active transportation.
  92. UNICEF. (2007). Children's Rights and Habitat -Working towards Child-Friendly Cities, New York.
  93. UNICEF. (2009). Child friendly cities - Fact sheet.
  94. Wales, V (2013). Planning for children in public places. Children's Environments, 9(2), 76-96.
  95. Woolcock, G. & Steele, W. (2008). Towards the development of an indicators framework for a child friendly community: literature review. Urban Research Program for the NSW Commission for Children and Young People, Griffith University, March.
  96. Woolcock, G., & Steele, W. (2008). Towards the development of an indicators framework for a child friendly community: literature review. Urban Research Program for the NSW Commission for Children and Young People, Griffith University, March.
مجله شهر پایدار
دوره 7، شماره 3
پاییز 1403
صفحه 39-58