واکاوی ظرفیت های توسعه درونی محلات مسکونی با نگرش توسعه میان افزا. نمونه موردی: محله شریعتی تبریز

نوع مقاله : علمی - پژوهشی

نویسندگان

1 دانشگاه ارومیه

2 استادیار جغرافیا وبرنامه ریزی شهری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

3 دانشگاه خوارزمی

4 دانشگاه اردبیل

10.22034/jsc.2021.202373.1129

چکیده

در دهه های اخیر با ظهور انگاره های جدید، رشد و توسعه شهری به صورت هوشمند مطرح شده است و توسعه درون زا جزئی از آن به شمار می آید. بویژه با گسترش مفهوم توسعه پایدار شهری که در آن بهره گیری مؤثر و پایدار از ظرفیت های توسعه ای رها شده در درون مناطق شهری را توصیه می کند اهمیت ویژه و بخصوصی پیدا کرده است. هدف از این تحقیق استفاده از رویکرد توسعه میان افزا به منظور توسعه آتی محله شریعتی (شهناز سابق) در شهر تبریز و به دست آوردن پتانسیل های توسعه می باشد که از چندین شاخص از جمله نرخ فضای باز، کیفیت ابنیه، دسترسی و نفوذناپذیری، فشردگی و ریزدانگی و ... استفاده شده است. محدوده مورد مطالعه در این پژوهش شهر محله شهناز تبریز می باشد. هدف تحقیق کاربردی و روش تحقیق آن، تحلیلی – توصیفی می باشد. نتایج نشان می دهد که 34.04 درصد از مساحت محله دارای پتانسیل خیلی زیاد و 37.42 درصد پتانسیل زیاد،23.37 درصد پتانسیل متوسط، 5.7 درصد دارای پتانسیل کم می باشد. با توجه به نتایج به دست آمده می توان گفت محله مورد مطالعه که از محلات فرسوده کلانشهر تبریز به شمار می رود، نیاز مبرم به برنامه ریزی به منظور توسعه میان افزا دارد. در نتیجه استفاده از الگوی رشد هوشمند و ظرفیت های درونی خود محله می تواند به توسعه و پایداری محله کمک شایانی کرده باشد. با در نظر گرفتن دو گروه توسعه پذیری خیلی زیاد و زیاد می توان گفت که بیش از نیمی از مساحت کل محدوده مورد مطالعه مستعد توسعه از درون می باشد که این امر الزامی برای تدوین برنامه ریزی مناسب بر اساس اصول رشد هوشمند می باشد.

کلیدواژه‌ها