آسیب‌شناسی موانع تحقق حکمروایی خوب شهری در شهرهای میانی (مطالعه موردی: شهر نیشابور)

نوع مقاله : مقاله مستخرج از رساله دکتری

نویسندگان

1 گروه آموزشی جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه علوم و تحقیقات تهران، ایران

2 گروه آموزشی جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران

3 دانشکده ادبیات، علوم انسانی و اجتماعی، واحد علوم و تحقیقات تهران

چکیده

علیرغم گذشت بیش از پنج دهه از زمان مطرح شدن حکمروایی خوب شهری به عنوان شیوه برتر اداره امور شهری، این الگو در شهرهای ایران به خصوص در شهرهای میانی و کوچک، تحقق نیافته است. از همین رو در پژوهش حاضر به آسیب‌شناسی حکمروایی خوب شهری از منظر نهادینه‌سازی آن در شهرهای میانی با مطالعه موردی شهر نیشابور پرداخته شده است. رویکرد روش‌شناختی پژوهش از نوع کیفی مبتنی بر مصاحبه نیمه ساخت‌یافته از خبرگان و متخصصان آشنا به موضوع در شهر نیشابور است که از طریق انجام 30 مصاحبه پیاده‌سازی شده است. روش تجزیه و تحلیل داده‌ها، بر مبنای تکنیک‌های تحلیل محتوای کیفی از جمله کدگذاری مرحله‌ای است که در پایان از طریق روش اسنادی و مطابقت و ارجاع‌دهی به پژوهش‌های موجود، تکمیل شده است. بر اساس نتایج بدست آمده، عوامل موثر بر عدم تحقق حکمروایی خوب شهری در شهر نیشابور شامل 87 مقوله اولیه، 11 کد تفسیری و 4 کد تبیینی است. کدهای تبیینی، در چهار حوزه عمده یعنی «موانع ساختاری»، «موانع فردی»، «موانع کنش ارتباطی» و «موانع زیرساختی» طبقه‌بندی شدند. در نهایت این نتیجه بدست آمد که تحقق حکمروایی خوب شهری ابتدا نیازمند الزاماتی است که این الزامات بیشتر در حوزه ساختاری قرار دارند تا با تأثیرگذاری بر روی ابعاد دیگر از ناکارآمدی مدیریت شهری، بتوانند الگوی حکمروایی خوب شهری را در شهرهای میانی نهادینه کنند.

کلیدواژه‌ها