تحلیل شاخص‌های فقر شهری در سکونتگاه‌های غیررسمی، مطالعه منطقه 14 شهراصفهان

نوع مقاله : مقاله مستخرج از رساله دکتری

نویسندگان

1 گروه جغرافیا -دانشکده علوم انسانی -دانشگاه آزاد اسلامی نجف آباد -نجف آباد -ایران

2 دانشگاه آزاد اسلامی نجف آباد-نجف آباد -ایران

3 گروه جغرافیا-دانشکده علوم انسانی=دانشگاه آزاد اسلامی نجف آباد-نجف آباد-ایران

4 استادیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

10.22034/jsc.2021.239143.1278

چکیده

چکیده

روند رشد شهرنشینی که معمولاً با رشد اقتصادی و توسعه همراه بوده است، پیامدهای منفی چون نابرابریهای اجتماعی، فقر، بحران های محیط زیستی، اختلاف طبقاتی، بد مسکنی و بی مسکنی و اسکان غیررسمی را به دنبال داشته است. از ویژگیهای شهرهای جهان سوم چون اصفهان، فقر شهری است. در این شهرها همواره تعداد محدودی از محله‌ها در رفاه و آسایش بوده و در نقطه ی متقابل، پاره ای ازساکنین از این مواهب شهرنشینی برخوردار نیستند. آگاهی و مطالعه ابعاد مختلف فقر شهری و ارزیابی شاخص های فقر و بررسی نیاز شهروندان زندگی پایین تر از حد استاندارد شهری در سکونتگاه های غیررسمی، در مدیریت وتصمیم گیری و رسیدن به رفاه شهری در بازآفرینی شهری جهت بهبود شرایط موجود و رضایت مندی ساکنان می تواند بسیار موثر باشد. بنابر موارد یاد شده، هدف این پژوهش،تحلیل شاخص های فقر شهری در منطقه 14 شهر اصفهان به جهت دارا بودن سکونتگاه‌های غیر رسمی است. نوع پژوهش کاربردی و در چارچوب روش‌های توصیفی - تحلیلی قرار می گیرد و جهت گردآوری داده ها از روش‌های پیمایشی و اسنادی و برای تحلیل آن ها از تکنیک‌های آماری توصیفی، تحلیل T تک نمونه ای استفاده گردیده است. از یافته های پژوهش و تحلیل شاخص‌ها و بررسی ﺗﻤﺎﻣﻰ اﺑﻌﺎد مورد ﻧﻈﺮ می توان گفت که بعد اشتغال و شرایط اقتصادی با میانگین کل 2.07 و بعد مسکن با میانگین کل 2.11 از زیر مجموعه شاخص اقتصادی، از متوسط استاندارد پایین تر و از نارضایتی بیشتری در بین ساکنین می باشد. در عین حال بعد خدمات و امکانات شهری زیر مجموعه شاخص کالبدی از رضایت بیشتری برخوردار بوده، لیکن از متوسط استاندارد کمتر است و در نتیجه با بهبود شرایط اقتصادی وتوجه به خدمات عمومی و امکانات شهری میتوان از میزان فقر شهری این مناطق کاست.

کلیدواژه‌ها